pacjent.gov.pl

 
Serwis Ministerstwa Zdrowia

Zaloguj się na IKP

Jeśli nie masz jeszcze PZ, zobacz jak go założyć Zaloguj się poprzez konto ZIP

Administratorem danych osobowych przetwarzanych w Internetowym Koncie Pacjenta jest Minister Zdrowia. Dane kontaktowe administratora danych: Ministerstwo Zdrowia. Dane w Internetowym Koncie Pacjenta przetwarzane są w celu udostępnienia pacjentom informacji o zdarzeniach medycznych ich dotyczących. Każdej osobie, której dane są przetwarzane, przysługuje prawo dostępu do danych osobowych, sprostowania lub uzupełnienia danych, usunięcia danych (prawo do zapomnienia), o ile żądanie to nie dotyczy usunięcia danych medycznych, ograniczenia przetwarzania, a także prawo do wniesienia skargi do organu nadzorczego. Pełna informacja o przetwarzaniu danych osobowych znajduje się TUTAJ

O systemie opieki zdrowotnej

Najważniejsze ogniwa systemu opieki zdrowotnej w Polsce to praktyki lekarskie, pielęgniarek i położnych, przychodnie i szpitale. Do niektórych z nich możemy wybrać się bez skierowania, do innych potrzebujemy takiego dokumentu.

Dowiedz się, jak zorganizowana jest opieka zdrowotna w Polsce.

Pierwszy szczebel, czyli podstawowa opieka zdrowotna

Masz prawo do bezpłatnej diagnostyki i leczenia u lekarza podstawowej opieki zdrowotnej (POZ). Powinien być Twoim lekarzem pierwszego kontaktu, do którego zgłaszasz się w razie choroby, na okresowe badania kontrolne oraz szczepienia. Trzeba się do niego zapisać wypełniając odpowiednią deklarację. Zwykle przy tej okazji pacjenci zapisują się także do pielęgniarki (kobiety również do położnej).

Najlepiej jest, jeśli cała rodzina korzysta z tej samej praktyki lub przychodni POZ — dzięki temu specjaliści tam pracujący będą mieli więcej informacji o całej rodzinie, co w przypadku niektórych chorób ułatwia leczenie i diagnozowanie.

Jeśli Twoja choroba uniemożliwia Ci dotarcie do poradni POZ, możesz zamówić wizytę domową lekarza, pielęgniarki lub położnej.

POZ to podstawowe miejsce, do którego się zgłaszasz w razie niepokojących dolegliwości, na szczepienia oraz po to, by okresowo kontrolować swój stan zdrowia – także wtedy, gdy nic Ci nie dolega.
Zarówno pielęgniarka, jak i położna POZ mogą w ograniczonym zakresie diagnozować i leczyć. Do ich zadań należy też edukacja pacjenta, by nauczył się żyć ze swoją chorobą i dowiedział, jak należy postępować, by nie chorować.
Położna środowiskowa sprawuje kompleksową pielęgnacyjną opiekę położniczą i ginekologiczną nad kobietami. Druga grupa jej pacjentów to noworodki do 2 miesiąca życia.

Szczebel drugi: leczenie specjalistyczne, czyli ambulatoryjna opieka specjalistyczna

Jeśli lekarz POZ uzna, że potrzebujesz leczenia specjalistycznego, wypisze Ci skierowanie do specjalisty. Trafisz wtedy do ambulatoryjnej opieki specjalistycznej (AOS).

Masz prawo wyboru dowolnej poradni specjalistycznej (takiej, do jakiej masz skierowanie), spośród tych, z którymi Narodowy Fundusz Zdrowia podpisał umowę. Skierowanie uprawnia Cię jednak do zapisania się do tylko do jednej przychodni. Możesz się zapisać telefonicznie, mailowo lub osobiście bez druku skierowania, ale dokument ten trzeba dostarczyć w ciągu 14 dni od umówienia wizyty.

Trzeba je „odnowić”, jeśli nie podjąłeś leczenia w ciągu ostatnich 730 dni. Jeśli specjalista zadecyduje, że musisz do niego przyjść na kolejne konsultacje/badania, nie musisz mieć nowego skierowania. Nowe skierowanie będzie konieczne wtedy, gdy zakończyłeś leczenie u danego specjalisty, a pojawił się ponownie lub zupełnie nowy problem zdrowotny, który wymaga diagnostyki i leczenia w AOS.

Jest grupa lekarzy specjalistów, do których nie potrzebujesz skierowania:

  • psychiatra
  • ginekolog i położnik
  • onkolog
  • wenerolog
  • dentysta.

Są grupy pacjentów, które nie muszą mieć skierowania do poradni specjalistycznej. To:

  • osoby chore na gruźlicę
  • osoby zakażone wirusem HIV
  • inwalidzi wojenni i wojskowi, kombatanci oraz osoby represjonowane
  • cywilne niewidome ofiary działań wojennych
  • uprawnieni żołnierze lub pracownicy, w zakresie leczenia urazów lub chorób nabytych podczas wykonywania zadań poza granicami państwa
  • weterani poszkodowani, w zakresie leczenia urazów lub chorób nabytych podczas wykonywania zadań poza granicami państwa
  • osoby uzależnione od alkoholu, środków odurzających i substancji psychotropowych – w zakresie lecznictwa odwykowego
  • działacze opozycji antykomunistycznej oraz osoby, które były represjonowane z powodów politycznych
  • osoby posiadające orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności;
  • osoby, które były deportowane do pracy przymusowej oraz osadzone w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich.

W Polsce nie obowiązuje już tzw. rejonizacja, co oznacza, że to pacjent wybiera placówkę, w której chce się leczyć. Może się ona zatem znajdować poza miejscowością, w której mieszka.

Trzeci szczebel: szpital

Zarówno lekarz POZ, jak i specjalista, może skierować Cię do szpitala. Masz prawo do wyboru dowolnego szpitala na terenie Polski, pod warunkiem, że posiada on umowę z Narodowym Funduszem Zdrowia.

W sytuacji, gdy jest to konieczne ze względu na Twój stan zdrowia, do szpitala może Cię skierować także lekarz, który nie ma podpisanej umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia (czyli taki, u którego leczysz się prywatnie), a za leczenie szpitalne nie musisz wtedy płacić. Nie masz jednak prawa do bezpłatnych badań czy konsultacji u specjalisty na podstawie skierowania lekarza prywatnego — na takie może kierować wyłącznie lekarz, który ma kontrakt z NFZ lub pracuje w placówce posiadającej taki kontrakt.

Skierowanie na leczenie szpitalne, zachowuje swoją ważność do czasu ustalenia terminu przyjęcia pacjenta.

Do szpitala możesz się zgłosić także sam, bez skierowania, jeśli uległeś wypadkowi, zatruciu, urazowi, rozpoczął się poród, w sytuacji zagrożenia życia lub nagłego pogorszenia się zdrowia.

Szpital nie musi przyjąć Cię na leczenie w oddziale szpitalnym natychmiast — to zależy od Twojego stanu zdrowia oraz możliwości przyjęcia Cię w danym momencie. Ta zasada nie obowiązuje, jeśli zdarzy się sytuacja nagłego zagrożenia życia lub zdrowia. W takiej sytuacji szpital musi przyjąć Cię niezwłocznie, by ratować Twoje życie i zdrowie. Jeśli nie ma takiej możliwości (ponieważ np. nie dysponuje odpowiednim sprzętem, w jego strukturze nie ma oddziału zajmującego się danym problemem zdrowotnym), musi zadbać, byś przejechał odpowiednim transportem medycznym do właściwego dla Ciebie szpitala.

Podstawa prawna

Inne przydatne informacje

W razie nagłego zachorowania lub nagłego pogorszenia stanu zdrowia pacjent może udać się po pomoc do dowolnego punktu nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej.
Kiedy czyjeś życie jest zagrożone (np. zatrzymała się akcja serca, ktoś stracił przytomność, występuje silny ból, drgawki itp.), należy wezwać karetkę pogotowia, wybierając numer 112 lub 999.
Szpitalny oddział ratunkowy to miejsce, w którym ratuje się życie i nagle zagrożone zdrowie człowieka. Nie jest to miejsce, do którego przychodzi się w razie przeziębienia.
Jeśli jesteś ubezpieczony, możesz korzystać z bezpłatnej opieki zdrowotnej w tych przychodniach, gabinetach i szpitalach, które mają podpisany kontrakt z NFZ.
Na całym świecie zapotrzebowanie na pomoc medyczną jest większe niż możliwości danego systemu opieki zdrowotnej — stąd biorą się kolejki.
Pacjenci, co do których istnieje podejrzenie nowotworu, mają szczególne uprawnienia w dostępie do szybkiej diagnostyki i leczenia.
W niektórych sytuacjach pacjent może skorzystać z leczenia uzdrowiskowego. Ma ono charakter uzupełniający i odbywa się w placówkach uzdrowiskowych na podstawie skierowania od lekarza.
Opublikowano: 15.04.2019
Zmodyfikowano: 16.04.2019
Za informację odpowiada: Narodowy Fundusz Zdrowia
Redakcja: CSIOZ